تماس با ما

سايتهاي ديگر

سياسي

صوتي

بيانيه

کارگري

صفحه نخست

کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری


سه شنبه ۱۳ تیر ۱۳۹۱

 

کارگران، تشکل های کارگری و نهادهای مدافع حقوق بشر!

بیش از دو هفته از تهاجم گسترده و سازمان یافته ده ها مامور امنیتی و انتظامی به مجمع عمومی ششم کمیته ی هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری می گذرد. تهاجمی که بر اثر آن، حاضرین در این نشست کارگری، به شدیدترین شکل ممکن، مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و سپس به زندان کرج انتقال داده شدند. اگر چه بسیاری از بارداشت شده گان آزاد شده اند، اما هنوز تعدادی از دوستان ما در زندان شهرهای کرج و رشت، محبوس هستند.

در سال های اخیر سرکوب کارگران و رهبران کارگری در ایران به امری مرسوم از سوی مقام های امنیتی و قضایی تبدیل شده و تعداد زیادی از فعالین کارگری به اتهام های واهی امنیتی، زندانی شده اند. کشتار کارگران خاتون آباد کرمان در سال 82، حمله به مراسم اول ماه مه سقز در سال 83، هجوم گسترده به اعضای سندیکای واحد تهران در سال 84، بازداشت بیش از صد نفر در مراسم روز جهانی کارگر در پارک لاله تهران در سال 88 و محکومیت اعضای تشکل های کارگری در شهرهایی مانند تهران، تبریز، هفت تپه و سنندج، از نمونه های بارز این تهاجم گسترده در ده سال گذشته بوده است. بدون شک یورش به مجمع عمومی ششم کمیته هماهنگی در روز جمعه 26 خرداد سال جاری، بخشی از تعرض همه جانبه حاکمیت سرمایه داری ایران به جنبش کارگری است. حاکمیتی که پاسخی جز سرکوب در برابر اعتراض های کارگری برای دستیابی به خواسته ها و مطالبات شان ندارد.

کمیته هماهنگی بیش ار هفت سال پیش و در شرایطی که تشکل های مستقل و خود ساخته کارگران، اجازه فعالیت نداشت؛ در آستانه اول ماه مه 1384، با فراخوان هیئت موسس و با امضای حدود شش هزار نفر کارگر، اعلام موجودیت کرد. ما بر اساس وظایفی که در اساس نامه کمیته هماهنگی آمده، حق طبیعی و مسلم خود می دانیم که از حقوق و مطالبات خود و آحاد طبقه کارگر حمایت و پشتیبانی کرده و آنها را تشویق به ایجاد تشکل های مستقل کارگری نماییم. علاوه بر این، وجود مقاوله های 89 و98بین المللی کار در زمینه تشکل های کارگری و اصول 131، 126 و 127 قانون اساسی ایران، حقانیت ما را برای ادامه فعالیت در راستای آگاه گری کارگران، به اثبات می رساند. هم چنین ما در سال 1388 و بر اساس رای مجمع عمومی پنجم کمیته هماهنگی، تقاضای ثبت این تشکل را از اداره کار نموده ایم.

اکنون باید از مقام های مسئول پرسید که با توجه به اینکه دولت ایران مقاوله های بین المللی کار را امضا نموده، چرا به آن پایبند نیست؟ چرا دولتی که همواره مدعی دفاع از حقوق محرومان از شاخ افریقا گرفته تا آمریکای لاتین بوده، جوابگوی دستمزد زیر خط فقر و اخراج سازی و ده ها مصیبت دیگر کارگران کشور خود نیست؟ آیا پاسخ تقاضای اعضای کمیته هماهنگی از اداره کار برای در اختیار گذاشتن سالن برگزاری مجمع عمومی، ضرب و شتم سبعانه و بازداشت است؟ چرا در حالی که دولت ایران همیشه در حال گفتگو با بسیاری از دولت ها بر سر مناقشات مختلف است، تحمل شنیدن صحبت های جمعی از فعالین کارگری و نماینده گان کارگران را ندارد؟

بنابراین ما اعضای کمیته هماهنگی اعلام می کنیم که اگر دفاع از حقوق های معوقه و دستمزدهای ناعادلانه و ناچیز کارگران، افشای سیاست های ضد کارگری سرمایه داران و حمایت از تشکل یابی کارگران، جرم است، پس همه ی ما مجرمیم! اگر دفاع از کرامت انسانی و حرمت و شخصیت اجتماعی کارگران، جرم است، چرا آن را به صراحت اعلام نمی کنند!؟ اگر کمیته هماهنگی به اعتقاد مقام های امنیتی، غیر قانونی است، چرا تاکنون هیچ نهاد قضایی و دادگاه صالحه ای، این تشکل را غیر قانونی اعلام نکرده است؟ ما اعضای کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری، بار دیگر تهاجم به مجمع عمومی ششم خود را محکوم کرده و خواستار آزادی بدون قید و شرط اعضای کمیته هماهنگی و دیگر کارگران زندانی هستیم. هم چنین ما خود را محق می دانیم که از هر طریق ممکن برای آزادی دوستان خود و همه ی کارگران زندانی، تلاش کنیم.

            کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری – 12 تیر 1391 مردم شریف و آزادی خواه!