تماس با ما

سايتهاي ديگر

سياسي

صوتي

بيانيه

کارگري

صفحه نخست

 

کارگران، زحمتکشان، انسان­های آزادی­خواه و برابری­طلب!

همانطور که می­دانید سیستم سرمایه­داری ایران، اخیرن با توجه به تعمیق بحران اقتصادی، و تشدید تحریم­های جهانی، و منزوی­تر گشتنش در تمامی عرصه­های اقتصادی و سیاسی در محافل بین­المللی، با چالش­های عظیمی مواجه گشته، و بیش از هر زمان دیگری خطر از دست دادن استیلای خود را برتمامی شریان­های سیاسی و اقتصادی جامعه­ی ایران احساس می­کند. به همین خاطر، و به منظور تداوم تسلط خود، سعی درانتقال فشارهای موجود نموده، تا سنگینیِ بار تمامی این فشارها را به نحوی از انحاء از دوش خود سبک نماید.

در این میان طبقه­ی کارگر با توجه به حاشیه­نشین بودنش، و دور نگاه داشته شدنش از تمامی معادلات تعیین کننده­ی سیاسی و اقتصادی ایران، و فقدان نیروی بالقوه­ی سیاسی در تعیین رویکردهای نوین سیاسی، اقتصادی و اجتماعی، با در نظر داشتن مصالح طبقاتیِ خود، اولین گزینه برای تقبل سنگینی بار تمامی فشارهای موجود سیستم سرمایه­داری بوده، و زندگی و معیشت آنان به مثابه­ی سیبلی قابل دسترس، برای شلیک نهایی­ سرمایه­داری خواهد بود.

در مقابل این سیاست ضد کارگری، جنبش کارگری به مثابه­ی پویاترین جریان، و پیشروترین جنبش اجتماعی ایران، هیچگاه سکوت ننموده، و نظاره­گر تمام عیار استثمار بی­شرمانه­ی سرمایه نبوده، و با طرح مطالبات برحق خود، سعی در سازمان بخشیدن به ظرفیت­هایواقعی موجودِ درونِ طبقه­ی کارگر نموده است؛ تا در سایه­ی آن راه را برای رسیدنِ به دنیایی عاری از هر گونه ستم طبقاتی و استثمار انسان به دست انسان هموار ساخته، و زیربنای دنیای نوبنیاد آزاد و برابر، و سرشار از رفاه و عدالت اجتماعی را بنیان نهد.

در چند سال اخیر، و با اوج­گیری فشارهای اقتصای بر گرده­ی توده­­ی رنجبران و زحمتکشان، ظهور تشکل­های کارگری، با رویکردهای کاملن طبقاتی، نوید افق­های روشن­تری را در پیشاروی مبارزات طبقاتی کارگران ایران نمایاند؛ و خبر از وجود آلترناتیوی انسان مدار را با برخوردار بودن از بالاترین ظرفیت و پتانسیل را به همگان رساند.

کمیته­ی هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل­های کارگری، اتحادیه آزاد کارگران ایران، کمیته پیگیری و چندین تشکل رادیکال و مستقل دیگر از جمله تشکل­هایی هستند که در چند سال اخیر، با متحول ساختن فورم و شکل مبارزات کارگری،سطح جنبش کارگری را ارتقاء بخشیده، و به نحوی آن را از رکود و انجماد بیرون آورده­اند. با این وجود این تشکل­ها در چند سال اخیر، تاریخ پر فراز و نشیبی را پشت سر گذاشته، و مصائب فراوانی همچون تهدید، تعقیب، زندان و حتی ترور را نیز متحمل شده­اند. اما هیچگاه به آرمان­های برحق طبقه­ی کارگر پشت نکرده، و با آهنگی رساتر، مارش اتحاد و همبستگی طبقاتی را طنین انداز کرده­اند.

این تشکل­ها همواره با تأکید بر تغییر ساختارها و مناسبات ِضد کارگری موجود، و ایجاد بسترِ مناسب برای رهایی از ستم طبقاتی، نهایت اهتمام خود را به کار برده­اند، تا کارگران و محرومان را به بهترین شیوه­ی ممکن از گردنه­ها و تند پیچ­های مبارزاتی موجود برهانند، و آنان را در نبرد تاریخ­سازشان همراهی نمایند. اما در مقابل<!--[if !supportAnnotations]-->[K1]<!--[endif]--> ، سیستم سرمایه­داری ایران بنا به وظیفه­ی طبقاتی­اش، به ترفندهای مختلفی متوسل می­شود تا روزنه­های موجود بر سر جنبش کارگری را مسدود نماید؛ و هر گونه فریاد حق­طلبانه­ای را در گلو خفه نماید. گواه این ادعا: بازداشت­های اخیر فعالین کارگری سنندج دقیقن در راستای اجرای همین سیاست­های ضد کارگری بوده، و مهر تأییدی دیگر بر تمامی برنامه­های حافظان سرمایه در ایران می­باشد.

وفا قادری، خالد حسینی، علی آزادی، حامد محمودی­نژاد، بهزاد فرج­اللهی و غالب حسینی از اعضای کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل­های کارگری، و شریف ساعد پناه عضو اتحادیه آزاد کارگران ایران، تنها به جرم عضویت در تشکل­های کارگری، و دفاع از حقوق کارگران، و اعتراضِ به سفره­ی خالیِ آنان، بازداشت و محبوس شده­اند. فعالینی که با پایبندی به اصول انسانی طبقه­ی کارگر، ثابت نموده­اند منافعی جدای از منافع کارگران نداشته و نخواهند داشت.

با درک این واقعیت­ها، تنها سوألی که ذهن هر انسان آگاه و وجدان بیداری را مشغول خود می­سازد این است که: آیا دفاع از نان و مسکن و آزادی کارگران و محرومان مستحق چنین عقوبتی می­باشد که این عزیزان دچار آنند؟ مگر برآیندِ فریادِ مساوات و برابری­طلبی اینان موجب گستراندن عدالت اجتماعی و رفاهِ فراگیر و همگانی نخواهد بود که اینچنین دربند و اسیرند؟ و ...

در پایان ما کارگران سنندج و حومه، ضمن پای فشاری بر تمامی مواضع برحق جنبش کارگری، هر گونه تعرض و تهاجمی به صفوف ­کارگران و فعالین کارگری (خصوصن فعالین بازداشتی سنندج) را قوین محکوم نموده، و خواستار آزادی فوری و بی قید و شرط تمامی آنان می­باشیم. لذا در راستای ایجاد چتر حمایتی برای کارگران و فعالین کارگری، پشتیبانی و حمایت گسترده­ی تمامی تشکل­های مدافع حقوق کارگر، سازمان­های حقوق بشری و انسان­های آزادی­خواه و برابری­طلب، و تمامی کارگران ایران و جهان را خواستاریم؛ تا در سایه­ی آن کابوس سقوط طبقه­ی کارگر ایران به پرتگاه نابودی، از واقعیت زندگی رنجبران زدوده شود...

زنده باد جنبش رادیکال و پیشرو طبقه­ی کارگر

جمعی از کارگران سنندج و حومه_3/1/1390